Alalia

Jak podaje Irena Styczek, ALALIĄ nazywamy opóźniony rozwój mowy człowieka, który jest wynikiem uszkodzenia struktur korowych, które nastąpiło przed rozwojem mowy i uniemożliwiło jej normalny rozwój.

Uszkodzenie to powoduje, że mowa rozwija się z wyraźnym opóźnieniem, które może się wyrównać do 6-7 r.ż. (alalia prosta) lub trwać dłużej (alalia złożona).

Zaburzenie charakteryzuje:

– dostateczny rozwój umysłowy,

– prawidłowa ruchomość narządów mowy,

– dobry słuch fizjologiczny,

– świadomość zaburzenia.

Trudno jednoznacznie ustalić przyczynę alalii. Prawdopodobnie powodują ją uszkodzenia mózgu powstałe na skutek urazów okołoporodowych, zapalenia opon mózgowych i mózgu, zatrzymania rozwoju pewnych struktur korowych, czy też urazów czaszki w okresie przed rozwojem mowy.

Wyróżnić możemy dwie formy alalii:

a) alalię ekspresywną, którą charakteryzuje prawidłowe rozumienie mowy (jeśli jest zaburzone, to w mniejszym stopniu niż mówienie); problematyczne może być jedynie rozumienie zdań wielokrotnie złożonych. Alalii ekspresywnej może towarzyszyć:

– niesprawność motoryczna lub trudności z wykonywaniem precyzyjnych ruchów,

– posługiwanie się kilkoma głoskami, zniekształcanie wyrazów,

– ubogie słownictwo lub posługiwanie się wyłącznie onomatopejami oraz wyrazami rozumianymi tylko przez dziecko
i ewentualnie najbliższe otoczenie,

– częste występowanie form agramatycznych, brak odmiany wyrazów.

b) alalię percepcyjną, której towarzyszyć mogą następujące objawy:

– brak rozumienia mowy, co może w pewnym stopniu kompensować prawidłowa spostrzegawczość wzrokowa, dobra pamięć i niezaburzona motoryka,

– początkowo kontakt z otoczeniem przy użyciu mimiki i gestów,

– umiejętność posługiwania się mową przewyższa zdolność rozumienia (zdarzają się bezsensowne odpowiedzi na pytania, czy mechaniczne powtarzanie poleceń i pytań),

– względnie bogate słownictwo,

– poprawna wymowa poszczególnych głosek, lecz zniekształcona artykulacja wyrazów (np. ten sam wyraz może być wypowiadany na różne sposoby przez tę samą osobę); pacjent nie poprawia się, kiedy popełni błąd, brak mu wzorca słuchowego, posługiwanie się bardzo krótkimi zdaniami lub tylko równoważnikami.

Leave a Reply

nineteen − 13 =